15 Nisan 2010 Perşembe

Ahmet İnam'la söyleşi

— sevgili hocam, memleketin durumunu nasıl görüyorsunuz?

feci şekilde kokuşmuş bir şeyler var. şimdi tabi bu lafı 1500 sene önce platon da söylüyormuş, 500 sene önce hamlet de söylüyordu, otuz yıldır da ben söylüyorum. hayatımız kokuşuyor, güzel bir söz değil ama böyle. insanların seyrettiği televizyon dizileri kötü, okuduğu kitaplar kötü, ama benim şikâyetim bunların kötü olduğunu söyleyen insanlardan. sürekli şikâyet edene entel diyoruz. ne kadar çok şikâyet ederseniz o kadar entelektüel oluyorsunuz. oysa entelektüel mutlu bir adamdır, burada mutlu demek memnun anlamında değil. mutludur, yaşanan çirkinlikleri görür fakat bunları kabul etmez. çirkinlikleri nasıl düzeltebileceğini düşünür, yolunu yordamını bulur. kokuşmuşluk, önce kendimizle olan ilişkimizde başlıyor. kendimizi çok fazla değerli gördüğümüzü sanmıyorum. işin beteri kendimizi adam yerine de koymuyoruz. yemek yemiyor artık çağımız insanı. tıkınıyor.yemeğin tıkınmaya döndüğü, sevişmenin düzüşmeye döndüğü bir çağda yaşıyoruz. bütün bunlar yozlaşmış bir hayatı gösteriyor, çünkü ortada zevk yok. zevkin hançerlendiği bir yaşam var.

— kendimizi nasıl kurtarırız bu hançerden?

hazların peşinden koşarak değil tabi. o da hayatımızı sürdürmek için, sabah sekiz akşam beş çalıştığımız işler kadar kokuşma belirtisi. eğlenmek için yaptığımız şeyler de otomatikleşiyor. çünkü şu film seyredilecek deniliyor, herkes o filmi seyrediyor, şu yazar okunacak diye emir geliyor, herkes o yazara çullanıyor. fakat herkes o yazardan ne anlıyor? mademki farklıyız, herkes o farkı yaşamalı. ama fark da bize giydirilen bir şeye dönüşüyor.
beymen'den giyinince farklı oluyorsun. kendimizden kaynaklanmıyor. yani diplomalar, nasıl yaşayacağımız, her şey bize dışarıdan giydiriliyor. ama kim giydiriyor derseniz, kimse giydirmiyor aslında, birbirimize giydiriyoruz. böyle olunca yaşama sevinci kayboluyor, bu çok büyük bir tehlike

— öğrencilerinizin yarısının anti-depresan kullandığı doğru mu?

doğrudur. bizim odtü civarında hayat bir beladır diye algılanıyor herhalde sürekli şişiriliyor gençler, sen akıllısın diye. ailelerin de beklentisi büyüyor. ama küçük bir başarısızlıkla karşılaştıklarında hemen bunalıma giriyorlar. o kadar el bebek gül bebek yaşamaya alıştırılmışlar ki, acılara tahammülü olmayan insanlar yetişmeye başlıyor. yaralar almaya başlayınca, bir çıkış noktası bulamayınca ya ilaçlarla tahammül etmeye çalışılıyor ya da savunma mekanizmaları aşırı gelişiyor.

-bu durum başarıya koşullanmaktan mı kaynaklanıyor?

başarılı olsan, başarının hiçbir ölçütü olmadığı için, nerede duracağını bilemiyorsun ve başarı dangalağı oluyorsun. sürekli önüne havuç konmuş eşek gibi koş allah koş. işkolik oluyorsun. başarısız olsan geride durmaya tahammül edemiyorsun. o yüzden başarı ve başarısızlığın dışında bir hayatı seçmiş olabilirsin, yani serseri olmak çok daha iyidir bence. başarısızlık ve büyük beklentiler bir aradaysa o zaman anti- depresancı oluyorsunuz.
bunların dışında üçüncü bir yaşamın peşindeyseniz yaratıcı olmak zorundasınız. yani dünyaya posta atmış, egemen değerlerin dışında bir insan olmak gerekir. dünyaya posta atabilmeniz için de önce kendi değerlerinizin olması gerekir.

— mutsuzluk bulaşıcı mı?

pısırık, güvensiz insanların bu kokuşmuşluktan çıkma şansı yok. mutsuz ve sinirliysen bol bol sigara içersin ve kısa bir süre sonra ölürsün. mutsuzluk uzun sürmez. trafikte kavga edersin, bir araba sopa yersin. sevgilinle sevişemezsin, iktidarsız olursun. onun için rahat olmak lazım. on derste rahat olma kitapları şimdi çok satıyor. orada yazanların tam tersini yaparsan belki biraz rahatlarsın.

— hayvan dergisine verdiğiniz beyanatta: "bilge dediğin fırlama olur demişsiniz. " bu görüşünüzde ısrarlı mısınız?

gayet ısrarlıyım, hatta bu görüşümü daha da ileri götürdüm, bilge dediğin hem fırlama olur, hem de puşt olur diyorum. bilge, hayatın bütün hazlarının ardından koşar ama o hazların hiçbirinin dangalağı olmaz. serserilerle konuşur, berduşlarla arkadaşlık eder, bir sürü dedikodunun farkındadır, magazinleri izler ama bulaşmaz. günde on beş dakika televizyon izler ama sonra genellikle evleri iki katlı olduğundan yukarı çıkar, mevlana'yı farsçasından okur, yatmadan önce iki bardak şarap içer. bilge adamda hem sokakta süren hayatı yaşayabilme yeteneği ve gücü vardır hem de o hayatın dışına çıkabilme cesareti. yani bilge insan, hayatın içindedir. leman'ı, penguen'i okuduğu zaman esprileri anlar, mel mel bakmaz.
yani ben bilgeyim, bu adamlar ne biçim espri yapıyor, çok ayıp demez. son çıkan küfürleri bilir. yeni küfürler üretir. yaşamdan tat almayı bilir ama bunu hiçbir zaman ayağa düşürmez. ayağıyla yaşadığı yaşamı, yukarı çeker. o küfür ettiği zaman, küfür onda besmele gibi bir şey olur. bizde bilge, yerinden kalkmaz, aksakallı, yemek yemez, çişi gelmez biri olarak bilinir. oysa bilge dediğin doğal gaz kuyruğuna girer, sırasını kapan olursa kavga eder, gerekirse karakolluk olur. bu tanıma göre bilgelik, akademisyenlikle pek örtüşmüyor. akademisyenlik kötü bir iş. bilgeliğe aykırı, otuz yıldır millete not veriyorum, kusturucu bir şey, bıktım anasını satayım, hepinize sıfır diyeceğim bir gün. ya da hepinize yüz, ne fark eder.
bilgelikle akademisyenlik arasında bir ilişki olabilir, o da yaşı 18–20 olanlarla sürekli bir arada olmaktan kaynaklanan bir şey. bu avantajı kullanırsanız, yeni kalabilirsiniz.

— biraz da aşktan konuşalım mı?

aşkta benim teorim şu; aşk doğuştan hormonlarla ilgilidir ama aynı zamanda kazanılması, edinilmesi gereken de bir şeydir. emek ister. hormonu iyi salgılayan aşık olduğunu sanabilir, çıldırabilir, azabilir ama aşk ayrı bir şey. bir sanat, bir güzellik yaratmaktır aşk. hıyarların, hamhalat heriflerin işi değildir. diyelim ki kızın birini görüyorum, içime bir ateş düşüyor ve aşık oluyorum. yok, öyle yağma, böyle beleş bir şey olabilir mi?
ateş düştükten sonra ne halt yediğine bağlı olarak aşk olur ya da olmaz. ateş düştükten sonra o ateşi düşüren kişiye gidip onu söndüreyim hemen diyorsan, orada aşk yoktur. ama aşk düştüğünde; kendimizi, hayatı, yaşadığımız kültürü anlamaya ve dönüştürmeye çalışıyorsak, işte aşk odur.
bize insan olduğumuzu hatırlatır ve büyük bir sorumluluk yükler. aşık olduğum zaman aklıma şu gelmeli, aşığım, demek ki yapacak çok iş var. yani sevgilimle pastanede buluşacağım veya bir arkadaşın evine gidip yiyişeceğiz... bu da yapılmalı tabi de yalnız bunu yapıyorsanız aşk falan yoktur. yani burada, arkadaşın evine gittik, yiyiştik. aşka giriş bile yok burada yiyiş var. yani aşk, o yemekten aldığımız enerjiyle bir yere bir ağaç dikebiliyorsak, bir insana yardım edebiliyorsak, farklı kitaplar okuyabiliyorsak, gereğini yerine getirdiğimiz şeydir. aşk eşittir sevgili değil, iki kişilik de değil çok kişiliktir aşk. bütün dünyayı düşman belleyip leyla'yı sevmek değildir. leyla'da bütün insanlığı sevmektir.

— bir entelektüel olarak mutlu musunuz?

yalnız kaldığım zaman, genellikle gece ikiyle dört arasında mutlu olurum. televizyonu açarım ama seyretmem. sesini dinlerim, duvarlara bakıp öyle düşünürüm, belki yazasım gelir bir şeyler karalarım. uykum gelince, bu dünya düzelmez arkadaş deyip yatarım. bugün de kurtaramadık dünyayı ne yapalım derim. hesabi duruş, mutluluğu öldüren şeydir. örneğin nietzsche, adam hayatı boyunca bunu anlattı. ama nietzsche'yi okuyup karamsar olan adamlar var, onlara sopayla girişmek istiyorum bazen. adam demiş ki, ben bir enerji kaynağıyım. benim insan gibi insan olabilmem, içimdekilerin olabildiğince bastırılmadan ortaya çıkabilmesidir. oysa yaşam buna izin vermiyor, birbirimizi maskelemek zorunda kalıyoruz. gerçi freud medeniyetin temelinin bu olduğunu söylemiş. biz de içimizdeki hayvanlığı bastıracağız diye, içimizdeki insanlığı da bastırmışız. hala içimizdeki erotik enerjiyle ilişkimizde sakatlık var. erotik yanımız ortaya çıktıktan sonra ayıp bir şey yaptığımızı düşünüyoruz. onun için "vatan millet sakarya", ilim aşkı, sanki hiç eros yokmuş gibi davranıyoruz, dava adamı kalıbına sığınıyoruz. bütün bu kalıplarım dışında felsefe; çözüm arayanların değil, soru soranların yeridir, şeytanla muhabbettir. ne zaman ki şeytan sizi alt eder, o zaman insan olduğunuzu anlarsınız.


http://sozluk.sourtimes.org/show.asp?id=7018711

20 Mart 2010 Cumartesi

İçimizdeki İşkenceci

“Fransa-2” TV’sinde yayınlanan “Ölüm Oyunu”nun görüntülerini izlediniz mi?

Gerçekten ürkütücü görüntüler…

Aslında düzmece bir yarışma bu… işin aslı, bir deney…

Yarışmacı bir stüdyoya buyur ediliyor.

Rakibine soru sorması, yanlış cevap alırsa da ceza olarak ona elektrik vermesi isteniyor.

Yapımcılar, “Elektrik verilene bir şey olursa sorumluluk bizde” diyorlar.

Yarışmacı voltaj makinesinin başına geçiyor.

Rakibi de elektrik odasına alınıyor.

Yarışmacı soru soruyor. Cevap yanlış olursa şalteri kaldırıp her soruda artan dozda elektrik veriyor.

Az sonra içerden korkunç çığlıklar yükselmeye başlıyor.

Aslında elektrikli sandalyede oturan, bir aktör.

Ancak yarışmacı, bunu bilmiyor. O, yarıştığını sanıyor.

Çığlıklar artınca yarışma sorumlusuna bakıyor, “Acı çekiyor, duralım” diyor; ancak yetkili, otoriter bir sesle devam etmesini söylüyor. Ve yarışmacı boyun eğiyor, isteneni yapıyor.

“Ölüm Oyunu”na 80 yarışmacı katılmış.

Sırf doğru cevap veremedi diye bir yetkilinin emriyle, rakibini ölümcül şokla cezalandıranların oranı korkunç:

Yüzde 81…

Bazısı elektriğin dozunu 460 volta, ölüm sınırına kadar çıkarabiliyor.

Bu neyin kanıtı?

İnsanoğlunda, otoriteye itaat eğilimi çok yüksek…

Ona mantığını ve vicdanını kaybettirip yok yere adam öldürtebilecek kadar yüksek…



* * *



Yarışma, aslında 1961’de Yale Üniversitesi’nde Prof. Milgram tarafından yapılmış bir psikoloji deneyine dayanıyor.

Milgram’ın cevap aradığı soru şuydu:

“Nasıl oldu da Nazi Almanyası’nda yüzbinlerce insan, Yahudi soykırımında yer alabildi? Masum insanlara toplama kamplarında işkence yapanlar, ‘Bir görev verdiler; yaptım’ derken doğru söylüyor olabilir miydi?”

Milgram, 40 gönüllü denek buldu. Onlara “Öğrenmede cezanın etkisini ölçüyoruz. Siz öğretmen olacaksınız. Öğrenciniz sorunuzun cevabını bilemezse elektrik şokuyla cezalandıracaksınız” dedi.

Amaç, onların vicdanlarıyla otoritenin emirleri arasında nasıl bir tercih yapacaklarını görmekti.

Deney başlamadan asistanlarına “Sizce ne sonuç çıkar” diye sormuştu.

Çoğu “Birkaç sadist dışında elektrik veren çıkmaz” görüşündeydi.

Sonuç, hepsini şoke etti.

Deneklerin yüzde 68’i, hiç tanımadıkları insanlara acı çektirme fikrinde sonuna kadar gitmişti.

Sırf, başlarındaki yetkili öyle istiyor diye…



* * *

İnsanoğlunun otorite karşısında kolayca canavarlaşabileceğini kanıtlayan Milgram’ın “itaat deneyi” 1980’lerde ODTÜ’de uygulandı.

Deneyi yapan Prof. Olcay İmamoğlu hemen hemen aynı sonuçlara ulaştı.

Demek ki, dönem, coğrafya, refah, cinsiyet farklılıklarını aşan, genel bir hastalık söz konusuydu.

İnsanoğlu, inancı, kazancı, milliyeti, cinsiyeti ne olursa olsun, otoritenin buyruğu altında kolayca sistematik bir vahşetin parçası haline gelebiliyordu.

Almanya’da da böyleydi bu; Anadolu’da da…

Diyarbakır Cezaevi’nde de, Ebu Gureyb’de de…

Kenan Evren’in baskıyı artırdıkça alkış, Tayip Erdoğan’ın öfkelendikçe oy alması da boşuna değildi.

İtaatkarlığın reçetesi mi?

Henüz yok.

O reçeteyi de bizden küçük zalimler yaratan efendilerimizin yazmasını bekliyoruz çünkü…

15 Mart 2010 Pazartesi

Sezyum: ‘En bombası el bombası’

PAZAR SÖYLEŞİLERİ 03.01.2010

Tuğba Tekerek
Sezyum: ‘En bombası el bombası’
Önce Radikal’in televizyon ekinde fotoğraf altlarına yazdığı komik cümlelerle dikkat çekti. Sonra Radikal Cumartesi ve mizah dergisi Penguen’de köşe sahibi oldu. İnternetin bilumum mecralarını, Ekşi Sözlük’ü, sezyum.com’u, Twitter’ı kullanarak hatırı sayılır bir takipçi kitlesi yarattı. Takipçilerini, benim gördüğüm, hiç hayal kırklığına uğratmadı, çok güldürdü. Dünyanın ve Türkiye’nin binbir türlü acayipliğini getirip önlerine bıraktı. Mesela “PATATURK yaz polifonik Atatürk cebine gelsin’ lafını, Ecevit’in Robot şiirini, birbirinin üzerinde floresan lamba parçalayan Japon dövüşçüleri, pek çokları en önce ve sadece ondan öğrendi.

Bir de ‘Sezyum: Cesur kalem!’ Youtube yasağına karşı amansız mücadelesini halen “Pornoma dokunma, sıvazıma karışma’ adlı internet sitesinde sürdürüyor. Gelecek yıl !F İstanbul Bağımsız Filmler Festivali’nde gösterilecek Moral Bozukluğu ve 31 filminin heyecanını şimdiden yaşıyor. İlgi alanlarım dağınık diyor, anlat anlat bitmiyor: Legoları çok seviyor, davul çalıyor, Dinamo fm’de Sevginin Gücü diye bir program yapıyor, herkesi ‘salonda seviyor’, bu arada kedisi Tortor etrafta dolanıyor.

Sezyum, ekmek parası için gerçek adıyla (Kaan Sezgin) reklamcılık da yapıyor (pek hoşlanmıyor ama mesela T-box reklamlarını yazan grupta o da yer alıyor). 2009’da insanlık onuru reklamcılığı yensin istedi, olmadı. Peki başka neler olmadı, neler oldu? Yeni yılın gelişini fırsat bilip kapısını çaldık, dünyanın hal ve gidişatını sorduk. Biz bayağı bir güldük, yılın en kötü röportajı böyle olsun dedik!

2009’un en bomba olayı neydi sence?

En bomba olay... El bombası olayıydı. Teğmenin pimini çekip askerlere verdiği el bombası... Bir de AKP ve Fethullah Gülen’i bitirme planı... O da çok bombaydı.

Peki seni en çok güldüren şey neydi?

Beni bir sürü şey çok güldürüyor. Bugün Yalçın Küçük konuşurken Oguz Haksever’in kopmasına güldüm. Ondan önce de ekranda ‘kontgerilla’ yazmışlardı, ona çok güldüm.

Kontgerilla mı? Çok komikmiş...

Komik. Bir de anlamlı. ‘Kont Gerilla’... ‘Sayın Gerilla’ gibi. Çabuk fark ettiler, hemen değiştirdiler, fotoğrafını çekemedim. Başka neye güldüm? Mutlaka Başbakan’ın bir sürü şeyi vardır onlara çok gülmüşümdür.

Başbakan’ın şey demesi yılın en komik olayıydı; köşe yazarlarına ‘Haftada 6 kere yazmayın’ demesi. Sanki Başbakan değil de bakkal konuşuyor gibi... Ya öyle şey olabilir mi? Başbakan da o zaman günde üç kere telefonda konuşsun, ayda bir açılış yapsın. Başbakan çok acayip ya... İyi ama garip...

Bu olayı niye komik buluyoruz onu düşünmek lazım. Sanki oraya çaycı maycı birisi çıkmış, ‘Abi seni bugün Başbakan yapıyoruz’ demişler. ‘Konuş’ demişler, makyaj da tamam. Çaycıları küçümsediğimden değil ama işi başbakanlık olmayan birisine başbakanlık veriyorsun, o açıdan. Kuantum fiziğiyle ilgili bir şeyi bana versen, ben ‘Atomlar fazla hareket etmesin’ derim. Onun gibi bir şey...

Çok çabuk unuttuk ama CHP’nin çarşaf açılımı vardı geçen sene.

Ya CHP komik... CHP baştan aşağı komik. Bilgisayarı arada bir kapatırsınız ki kendine gelsin. 10 gün 20 gün açık kalırsa olmaz. Cep telefonunuz bozulur arada açarsınız kapatırsınız. Deniz Baykal parlamentoda en uzun süre açık kalan milletvekili. Mutlaka bir bozulma var.

Bir açıp kapamak lazım, diyorsun.

Deniz Baykal’a en azından bir restart lazım. 10 saniye kapalı kalsın sonra tekrar açılsın. Olabilir mi? Bir insan bu kadar uzun süre bir şeyle uğraşırsa, mutlaka belli takıntıları meydana gelir.

Deniz Baykal bir gün Başbakan olabilir mi sence?

Hayır! Cevabım hayır. İşte o yüzden 23 Nisan’da filan Deniz Baykal’ı bir yere koymak gerekiyor. Nereye isterse oraya otursun. Hevesini alsın. Yazık değil mi, üzülüyorum. Gerçekten yazık yani. Ecevit de yaşarken, bir şekilde sempati duyuyordum, robotlara şiir yazmış bir adam...

Öyle mi?

Tabii Ecevit’in Robot şiiri var. Sezyum.com’da var o. Yani Ecevit de iyi bir kafa, bayağı kopuyormuş. Ecevit de bir ara yürüyemiyordu ama hâlâ başbakandı. Sevdiğim bir insan. Televizyonda onu zor durumda görmek beni üzüyordu. Uzun vadede Deniz Baykal da öyle olabilir. İyi niyeti var, bir şekilde hissediyorsun, bir apartman yöneticisi tadı var. Ama artık başka biri de yapabilir o işi, artık o kendini o kadar yıpratmasın.

Bahçeli üzerine çok espri yapılacak bir tip değil galiba.

O zaman sizee (laptop’ı açıyor) Devlet Kendini Zorlama’yı dinletiyorum (İnternetten MHP’nin 40. yıl kongresinde Bahçeli’nin yaptığı konuşmayı dinletiyor:) ‘2009’u yazarken de iki sıfır var. 9 yanındaki sıfırı sildiniz, kaldı mı dokuz? 2’nin yanında bir sıfır var onu da sildiniz, kaldı mı iki? Toplayın ne yapar? 11 yapar. 2009’un içindeki iki sıfırı da sildiniz, ne kaldı? 29 kaldı. 11 ile 29’u toplayın 40 yapar ve Milliyetçi Hareket Partisi’nin 40. yıldönümü’. Devlet Bahçeli’yle ilgili görüşüm bu.

Bir zaman bir erke dönergeci vardı. Ben şimdi kozmik odada bu erke dönergecinin şifreleri çıkar mı diye merak ediyorum. Kozmik, ne komik laf değil mi?

Taksim’e gittiğinde ıslak hamburger alıyorsun. Yanında ne alıyorsun içecek olarak: Atom! İçinde ne var? Karışık! O oda da öyle bir şey, atom gibi bir şey. Karışık, devletin bir sürü karışık şeyi var orada. O yüzden kozmik oda denmiş olabilir.

Açılım için ne diyorsun?

Esasında açılım biraz özde değil sözde kaldı gibi geliyor bana. Açılımda güzel şeyler söylendi. Sonra insanları, suçlu ya da suçsuz, insan diyorum, plastik kelepçelerle sıraya dizmek hiç de açılıma yakışan bir hareket değil. Açılım, kavramsal açılım oldu. Kavramsal sanat gibi pek anlaşılamadı. Bazı kavramsal sanatlar gibi... Biraz da Tracey Emin’in işleri gibi. Hem popüler, ortaya bir şeyler söylüyor gibi hem de ortada hiç bir şey yok. Konuşulması tabi ki güzel ama dostlar alışverişte görsün oldu, biraz.


Helin-Rasim: İyi başlangıç

Geçen yıl Rasim Ozan Kütahyalı - Helin Avşar röportajı çok konuşuldu.

Onu siz düşünün.

Sen ne diyorsun?

Olur yani. Güzel, eğlenceli. Eğleniyorlar işte. İnsanların eğlenmesi kötü bir şey değil. Bir sürü çirkin insan sevişiyor ama bu kötü bir şey değil. İnternette sırf şişman pornosu var. Onu tüketen insan da var. Böyle bir fotoğraf benim tarzım değil ama hoşlanan birisi vardır. Hoşlandığı için onu yapmıştır yapan kişi. İki kişi varsa illa ki daha fazlası da vardır.

Ordu konuştukları bir röportajın içine bu fotoğrafları koymuşlar

İyi bir başlangıç. Ama daha iyisi olsun isteriz...

2009’da sigara yasağını da gördük.

Sigara işi iyiydi bence. İnsanlar biraz daha sokağa çıkmaya başladılar. Büyük şehirlerde sokak kültürü yavaş yavaş başladı. Bizim meydan kültürümüz de meydanımız da yok. Olan meydanlarda da bariyerler mariyerler var. Taksim’e adını veren su taksimi deposunun önünde polisler var. O yüzden sigara yasağı iyi oldu. İnsanlar sokakta takılıyorlar. İstanbul için özlenen bir şeydi. Bu kadar güzelliği olan bir şehrin sokaklarının yaşamaması güzel değil bence.


Vogue’daki mankene bakınca anlıyorsun

Popüler kültür eleştirisi için nereden besleniyorsun?

Miles Davis dinliyorum. Çünkü iyi şeyleri takip edince kötüleri daha iyi görebiliyorsunuz. Miles Davis’e soruyorlar. ‘Nasıl müzik dinliyorsun?’ diye.’İki tür müzik var, iyi müzik kötü müzik, ben iyi müzik dinliyorum’ diyor. Eleştiri için bir bakış açısı gerekiyor, onu da öyle sağlıyorsunuz. Buradaki mankenlere baktığınızda ‘Ay aman çok güzelim diye konuşuyorlar’. Şurada Vogue’lar var onlara bakalım. Onlar da manken. Bakalım ne oluyor?

Sosyolojiyle ilgileniyor musun?

Murat Belge okudum ama Murat Belge evinde kaldığım ilk insan, öyle ilgilendim. Ben Saint Joseph’de okurken oğluyla arkadaştık. Benim kaldığım ilk ev onların eviydi.

İnternete çok girdiğiniz belli oluyor da, kitap var mı çok hayatınızda?

Sevdiğim fiks şeyler var. Orhan Veli, Cemal Süreyya var. İhsan Oktay Anar’ı çok seviyorum, Oğuz Atay, beni çok etkiledi. Şunu okudum, bunu okudum demek istemiyorum da. Şu anda neler beni çok etkiliyor? Umut Sarıkaya var çok beğendiğim, Vedat Özdemiroğlu var benim ustam, Behiç Pek var. Onlara bakıyorum. Yurtdışından da Top Gear var mesela. Araba programı olmasına rağmen çok komik bir program. Saturday Night Live Show’ları izliyorum. Çünkü onlar gerçekten güncel bir şeyler yapıyorlar ve mizah da yapılıyor. Onun dışında da gazete mazete okuyorum işte.


Ölürken kırda gezdiğini hatırlarsın

Bir yazında ‘Geçen yıl insanlık onurum reklamcılığı yenemedi’ demişsin...

Reklamcılık yapmak istemiyorum çünkü. Ben, iş yapmak istemiyorum. Sevdiğim şeyleri yapmak istiyorum. Hiçbir zaman ölmeye yakın işyerinde yaşadığın güzel bir şeyi hatırlamazsın, kırda mırda dolaştığın zamanları hatırlarsın. Ben de öyle zamanların artmasını istiyorum. İnsanlık da bu benim için. Günde 10-12 saat çalışılıyor. 7 saat de uyundu. Geriye kalıyor 4-5 saat, o mu yani yaşam? Eğlendiğim, sevdiğim insanlarla güzel şeyler yapmak istiyorum.

Bu arada da güzel para kazanmak istiyorsun...

Hayır, güzel para kazanmak da istemiyorum. Sadece yaşatacak kadar kazansam yeter, çünkü mutluyum zaten, bir şeye ihtiyacım yok ki. Şurada bir lamba daha olsun gibi dertlerim oluyor da tek derdim lamba olsun istiyorum. Yeni bir araba, yeni bir televizyon almak istemiyorum, yeni bir bilgisayar almak istemiyorum. Bilgisayarı yeni aldım zaten, çok ucuza...

Sen nasıl Sezyum oldun?

Benim esasında soyadım Sezgin. İlk internet çıktığında, şimdi Facebook’taki gibi herkes adını soyadını kullanmıyordu, takma isim kullanıyordu. O zamanlar Kaan Sezyum diye koydum ki beni liseden bilenlere fonetik olarak yakın gelsin. Sezyum element melement, periyodik cetvel böyle şeyleri de seviyorum. Komik şeyler yazarken Sezyum’u ciddi şeyler yazarken Sezgin’i kullanıyordum. Sonra ciddi şeyler yazamadığımı farkettim. Bir de Murat Belge çok daha iyi yazıyor. Öyle olunca öyle kaldı. Çok istediğim bir şey de değildi. Çok istemediğim bir şey de değildi.


3G’ye Bakan’ın kulağından girdik

Geçen sene Youtube’a erişememeye de devam ettik.

Atatürk’e hakaret edildi diye kapatıldı Youtube. İşin en acayibi Yunanistan’dan yapılıyor bu. Ben diyelim ki Türkiye’yi sevmeyen bir Yunan vatandaşıyım ‘Bak şimdi Türkiye’nin Youtube’unu nasıl kapatacağım’ diyorum ve bir Atatürk kolajı koyuyorum Youtube’a. Bütün Türkiye’nin interneti gidiyor. E ne oldu? O Yunanlı adamın işine yaradı. Yunanlı arkadaşımızı Youtube’a şikâyet edip hakkını evrensel bir şekilde aramaktansa, ‘Ya buna bulaşmayalım bari’ diyorlar.

Binali Yıldırım gibi bir insanın hâlâ görevinin başında olmasını, hem trenle hem internetle uğraşmasını benim kafam almıyor. Ulaştırma Bakanı niye internete bakıyor? 3G konuşmayı, görüntülü konuşmayı kulağına götürerek yapan bir insan bu. Türkiye ilk görüntülü konuşmayı Binali Yıldırım’ın kulağı görüntüsüyle yayınladı. Böyle bir şey olabilir mi? Kimse demiyor mu, ‘Sayın Binalı, bu kulağınıza değil, bu görüntülü’. Ulaştırma Bakanı’sın, bu işten sorumlu kişisin. O biraz üzücü.

Türkiye Çin’den sonra ikinci ülke internet yasağında. Çin de en çok idamın olduğu ülke hâlâ. İkincisi de İran. Tamam, idam cezasını kaldırdık da bunları da kaldıralım.

2 Mart 2010 Salı

deprem vergisi

2009'de İstanbul Mali Müşavirler Odası tarafından dile getirilen şu sorunun da cevabı hâlâ verilmedi galiba: 10 yılda toplanan 24.1 milyar lira "deprem vergisi" depreme karşı alınan önlemler için mi kullanıldı? Cevap hayır ise nerede kullanıldı? Cevap evet ise niçin, ne hakla?

http://www.yenisafak.com.tr/yazarlar/?i=21159&y=KursatBumin

25 Ocak 2010 Pazartesi

İngiliz gizli belgelerinde 12 Eylül

Arşivlere bakınca İngiliz diplomasisine hayran kalmamak elde değil.

Emperyal çağın kazandırdığı deneyimle olsa gerek, müthiş bir öngörü yeteneği geliştirmişler.

Birkaç örnek vereyim:

Daha 1919 Eylülünde Mustafa Kemal Paşa Ankara yolundayken ve kafasındaki planı en yakınlarına bile söylememişken İstanbul’daki İngiliz Yüksek Komiseri, Londra’ya şu bilgiyi geçiyordu:

“Mustafa Kemal’in hareketi Anadolu’da bağımsız bir Cumhuriyet’e doğru gelişiyor.”



* * *



Bir başka örnek:

1938 yılı…

Atatürk’ün hastalığı ilerliyor. Ankara’daki tüm diplomatlar “Halefi kim olacak” sorusuna yanıt arıyor.

Kimisi Celal Bayar’ın kimisi Fethi Okyar’ın ismi üzerinde duruyor.

İtalyan elçisi Atatürk’ün İnönü’yle küs olduğunu hatırlatıp “Sıra Çakmak’ta” diye rapor geçiyor.

İngiliz Büyükelçisi Percy Lorein’in raporu ise şu:

“İnönü’ye harcanmış biri gözüyle bakmayın. Atatürk onu yedekte bekletiyor.”



* * *



Yılbaşında İngiliz devlet arşivlerinde 30 yıl gizlilik koşulunu dolduran belgeler açıldı. Vatan’dan Jan Devletoğlu arşive girip 2 bine yakın belgenin bir kısmını yayınladı.

Böylece Ankara’daki İngiliz diplomatların 1979 Türkiye’siyle ilgili olarak Londra’ya ne mesajlar ilettiklerini

öğrenmiş olduk.

Nasıl 1919’da Mustafa Kemal’in beynini okumuşlarsa, nasıl 1938’de İnönü seçeneğini isabetle tahmin etmişlerse, 70’lerin sonundaki gelişmeleri de doğru okuduklarını anladık.

Örneğin 1978’deki Maraş katliamından sonra Londra telaşla soruyor:

“Türkiye’de de İran türü bir mezhep çatışması mı var?”

Elçiliğin yanıtı ilginç:

“Türkiye’de Aleviler ve Sünniler yüzyıllarca yan yana yaşadılar. Çatışmanın gerçek sebebi mezhep farklılığı değil, bunu kendi çıkarları için kışkırtan politik radikaller...”

Yine 1978’de Van, Hakkâri ve Diyarbakır’da incelemeler yapan bir diplomat izlenimlerini şöyle özetliyor:

“Türk Kürtleri bağımsız bir Kürdistan devleti istemiyorlar. Ama dilleriyle gurur duyuyorlar.”



* * *



Raporlardan anlaşılıyor ki, İngilizler, 12 Eylül’ün gelişini de daha 1978 sonbaharında, Türkiye’deki liderlerden önce sezmişler.

Ekim 1978…

Terörün kitlesel saldırılara başladığı dönem…

İngiliz Dışişleri Bakanı David Owen, Ankara’daki büyükelçiliğinden “Türkiye’deki darbe olasılığı”nı araştırmalarını istiyor. Bir süre sonra gönderilen raporun özeti şu:

“Ecevit güvenlik ve ekonomide dengeyi kaybeder de Demirel yeniden iktidar olursa Türkiye, büyük şiddet olaylarına ve Hitlervari bir faşizme sürüklenebilir. Türk Silahlı Kuvvetleri’nin tepedeki generalleri emir komuta zinciri içinde bir darbe yapabilir.”



* * *



Bunca isabetli öngörüyü okuduktan sonra Ankara’daki İngiliz diplomatlarının Londra’nın “Türkiye’de neler oluyor” sorusunu nasıl yanıtladıklarını merak etmez misiniz?

Bizim gizli raporların da 30 yıl sonra açılmasını ve mesela şu İpekçi cinayetinin yazışmalarının ortaya çıkmasını istemez misiniz?

http://www.candundar.com.tr/index.php?Did=11454

5 Ocak 2010 Salı

Donanma mı? Shakespeare mi?

"İngiltere'nin savunmasının teminatı olan donanması mı İngiliz milletini daha iyi korur, yoksa Shakespeare mi?" sorusuna, Churchill, "Elbette Shakespeare" cevabını verir. "Donanma bir Shakespeare yetiştiremez ama, Shakespeare'in yetiştirdiği insanlar bugünkü donanmamızın yüz mislini yapabilir."

Tarihte öyle hadiseler görülmüştür ki, mesela Fin milleti herşeyini kaybetti, fakat elinde sadece bir Kalevala kaldı; o destan bugünkü Fin milletini gün ışığına çıkardı.

17 Kasım 2009 Salı

TMSF Başkanı Ertürk, batık bankalarla ilgili maliyetin 50 milyar doların üzerinde olduğunu söyledi

TMSF 'raf temizliği'ni tamamladı

17.11.2009 - 17:13

TMSF Başkanı Ertürk, batık bankalarla ilgili maliyetin 50 milyar doların üzerinde olduğunu söyledi

İSTANBUL - Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonu (TMSF) 1994 - 2003 yılları arasında bankacılık sektöründe yaşanan tasfiye sürecine ışık tutan 'Raf Temizliği' projesini tamamladı.

Bankacılık sorunlarının sebep ve sonuçlarının görülmesi ve anlaşılmasına katkı sağlamayı amaçlayan ve iki yılı aşkın bir süredir 25 kişilik ekiple hazırlanan projede, kamuya maliyeti 50 milyar doları aşmış ve Fon'a devredilen 25 banka ele alındı.

Batan bankalarla ilgili 50 bin evrak, 7 bin doküman ve çok sayıda banka raporunun ele alındığı proje kapsamında her banka için ayrı bir kitap hazırlandı ve bankaların çözümleme süreçleri kronolojik olarak tüm detaylarıyla incelendi.

Projeyle, Fon'un özellikle 2000-2001 yıllarındaki faaliyetlerinde ağırlıklı bir yere sahip olan sorunlu banka çözümleme sürecinin "idari", "hukuki", "mali yönleri ele alınıyor.

Kitaplarda ilk olarak, bankaların Fona devir sebepleri ve kullanılan istismar yöntemleri anlatılırken, sonrasında çözümleme ve geri kazanım faaliyetleri, mali bünyelerini rehabilite etme, satış, devir ve birleştirme gibi çözümleme adımları ve hukuki süreçleri ortaya konuluyor.

Ertürk: Maliyet 50 milyar doların üzerinde

Tasarruf Mevduat Sigorta Fonu (TMSF) Başkanı Ahmet Ertürk, projenin toplam maliyetinin 435 bin lira olduğunu, bunun 180 bin lirasının baskı, 140 bin lirasının tasarım, 115 bin lirasının dizgi, editörlük ve diğer masrafları içerdiğini kaydetti.

TMSF Başkanı, bankacılık sisteminin 1994'ten 2003 yılına kadarki dönemde Türkiye ekonomisine hasarı konusunda; "Bankalara 30 milyar dolara ulaşan bir kaynak aktarılmış. Bu, faizlendirilmesi halinde ve tabii kur düzeyine bağlı olarak 50 milyar dolar ile 65 milyar dolar arasında değişen bir rakama ulaşmakta" değerlendirmesini yaptı.

Hazine'den kullanılan kaynağın Hazine tarafından Fon'un borçlu olduğu şeklinde kayıtlara geçtiğini ancak, yeni düzenlemeyle bunun, Fon'un borcu şeklinde kayda alınmadığını anlatan Ertürk, "TMSF'nin borcu olarak gösterilen rakam yasayla silindi. Bu çıkarılan rakam, 90 milyar lira, o günkü kurla yaklaşık 65 milyar dolara tekabül ediyor" dedi.

Ertürk, üst sınırın, 65 milyar dolar olduğunu ancak Hazinenin uyguladığı değil, "makul piyasa faiz" oranlarının uygulanmasıyla belki 50 milyar dolar düzeyinde maliyet ortaya çıktığının söylenebileceğini bildirdi.

http://www.dunya.com/haber.asp?id=68524