17 Kasım 2009 Salı

TMSF Başkanı Ertürk, batık bankalarla ilgili maliyetin 50 milyar doların üzerinde olduğunu söyledi

TMSF 'raf temizliği'ni tamamladı

17.11.2009 - 17:13

TMSF Başkanı Ertürk, batık bankalarla ilgili maliyetin 50 milyar doların üzerinde olduğunu söyledi

İSTANBUL - Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonu (TMSF) 1994 - 2003 yılları arasında bankacılık sektöründe yaşanan tasfiye sürecine ışık tutan 'Raf Temizliği' projesini tamamladı.

Bankacılık sorunlarının sebep ve sonuçlarının görülmesi ve anlaşılmasına katkı sağlamayı amaçlayan ve iki yılı aşkın bir süredir 25 kişilik ekiple hazırlanan projede, kamuya maliyeti 50 milyar doları aşmış ve Fon'a devredilen 25 banka ele alındı.

Batan bankalarla ilgili 50 bin evrak, 7 bin doküman ve çok sayıda banka raporunun ele alındığı proje kapsamında her banka için ayrı bir kitap hazırlandı ve bankaların çözümleme süreçleri kronolojik olarak tüm detaylarıyla incelendi.

Projeyle, Fon'un özellikle 2000-2001 yıllarındaki faaliyetlerinde ağırlıklı bir yere sahip olan sorunlu banka çözümleme sürecinin "idari", "hukuki", "mali yönleri ele alınıyor.

Kitaplarda ilk olarak, bankaların Fona devir sebepleri ve kullanılan istismar yöntemleri anlatılırken, sonrasında çözümleme ve geri kazanım faaliyetleri, mali bünyelerini rehabilite etme, satış, devir ve birleştirme gibi çözümleme adımları ve hukuki süreçleri ortaya konuluyor.

Ertürk: Maliyet 50 milyar doların üzerinde

Tasarruf Mevduat Sigorta Fonu (TMSF) Başkanı Ahmet Ertürk, projenin toplam maliyetinin 435 bin lira olduğunu, bunun 180 bin lirasının baskı, 140 bin lirasının tasarım, 115 bin lirasının dizgi, editörlük ve diğer masrafları içerdiğini kaydetti.

TMSF Başkanı, bankacılık sisteminin 1994'ten 2003 yılına kadarki dönemde Türkiye ekonomisine hasarı konusunda; "Bankalara 30 milyar dolara ulaşan bir kaynak aktarılmış. Bu, faizlendirilmesi halinde ve tabii kur düzeyine bağlı olarak 50 milyar dolar ile 65 milyar dolar arasında değişen bir rakama ulaşmakta" değerlendirmesini yaptı.

Hazine'den kullanılan kaynağın Hazine tarafından Fon'un borçlu olduğu şeklinde kayıtlara geçtiğini ancak, yeni düzenlemeyle bunun, Fon'un borcu şeklinde kayda alınmadığını anlatan Ertürk, "TMSF'nin borcu olarak gösterilen rakam yasayla silindi. Bu çıkarılan rakam, 90 milyar lira, o günkü kurla yaklaşık 65 milyar dolara tekabül ediyor" dedi.

Ertürk, üst sınırın, 65 milyar dolar olduğunu ancak Hazinenin uyguladığı değil, "makul piyasa faiz" oranlarının uygulanmasıyla belki 50 milyar dolar düzeyinde maliyet ortaya çıktığının söylenebileceğini bildirdi.

http://www.dunya.com/haber.asp?id=68524

12 Kasım 2009 Perşembe

Başıyla Cop Kıranlar

10 Savunmasız tutukluyu, karanlık bir koridorda beyinlerinde demir çubuklar kırarak öldürdükleri için tam 72 kamu görevlisi yargılanıyor. Aynı olaydan sağ kurtulmayı başaran tutuklular ise "başlarıyla copları kırdıkları için" "devlet malına zarar vermekten" mahkemelik. Bugün, o katliamın 2. yıldönümü.


Yer: Diyarbakır E Tipi Kapalı Cezaevi... Tarih: 24 Eylül 1996... Saat: 11.00...

Görüş günüydü o gün... 33 tu­tuklu, yakınlarını görebilmek için cezaevi ana koridorunda bekleme­ye koyuldular. Her görüşte aileleri yiyecek getirir, onlar da bu yiyecek­leri leğenlere doldurup içeri taşır­lardı. O gün bu amaçla arkadaşla­rından leğen istediler. Ama bu kez başgardiyanın muhalefetiyle karşı­laştılar. Başgardiyan "Yasak ulan" diye bağırd.ı Bunun üzerine ulan deyip dememe tartışması çıktı ve kısa sürede iş, yumruklu kavgaya dönüştü. Başgardiyan, ''Siz şimdi görürsünüz" deyip uzaklaştı.

Kapılar kapatıldı ve 33 tutuklu cezaevinin 4. Şebeke diye adlandırılan bölümünde endişeyle beklemeye başladılar. Dışarıda görüş için yakınları bekliyordu ama ne görüş izni alabiliyor ne de koğuşlarına gönderiliyorlardı. Bu korku dolu bekleyiş üç saatten fazla sürdü. Sonunda, saat 15.00 sıralarında bekleştikleri koridorun bir tarafından Çevik Kuvvet'e mensup polisler daldı içeri, diğer tarafından ise hapishanede görevli askerler... Ellerinde coplar ve demir çubuklar vardı.

O an koridorda korkunç bir dayak seansı başladı.

Seans bittiğinde, koridordaki kan gölünde yüzenlerden dokuzunun beyin­lerine aldıkları darbelerden öldükleri saptandı. 24 tutuklu ise ağır yaralıydı. Yaralılardan biri doktorun "şevkine engel yoktur" raporu ile cezaevinden yaralı olarak çıktığı halde hastaneye ölü olarak girdiği için, akşam toplam ölü sayısı 10'a yükseldi.

Bu tutuklulardan bir kısmının, olay­dan sonra çekilmiş fotoğraflarını gör­düm.

Bir daha bakabileceğimi sanmıyorum.

Olay iki yıl önce basına "tu­tuklular arasında çıkan bir kavga" olarak yansımıştı. Sonra bunun pek acemice bir yalan olduğu an­laşılmış ve haber, "erkek tutuklu­ların bayan tutuklularla görüşmek istemeleri ve bu amaçla cezaevi yöneticilerine saldırmaları üzerine çıkan arbede" şeklinde düzeltil­mişti. Ama devreye TBMM Araş­tırma Komisyonu'nun da girme­siyle işin aslı çabuk anlaşıldı ve 72 kamu görevlisi hakkında "zaruri sınırları aşarak faili gayri muayyen şekilde adam öldürmek"ten dava açıldı.

Cezaevlerinde yaşanmış en vahşi katliamlardan biri olan bu olay ve Türkiye'de en çok kamu görevlisinin yargılandığı bu dava, nedense basında ve kamuoyunda hiç ilgi görmedi. Oysa olay da, dava da Türkiye'de cezaevleri ve infaz siste­mine ilişkin ibretlik sahnelerle dolu...

İddianamedeki (utanç verici) tabirle tutuklulardan 10 "tane"sinin hayatını kaybettiği bu olayda henüz tutuklu sa­nık yok. İki yıl içinde sanıkların ifadeleri bile tamamlana­madı. Buna karşın müştekiler hakkında açılan soruşturma hızla bitirildi.

"O da ne" diyeceksiniz.

İnanması zor ama, olay sırasında kafalarında demir çu­buklar kırılan tutuklular hakkında "kamu malına zarar ver­mek ve görevli memura mukavemet”ten kamu davası açıl­dı; "copları kafalarıyla kırmaktan" yargılanıyorlar.

Sanıklara gelince:

36 asker, 29 polis ve yedi cezaevi görevlisinden oluşan 72 sanıktan bir kısmı terhis, bir kısmı tayin olmuş durumda. Bazılarının ise terfi ettirildiği geçen duruşmalardan birinde anlaşıldı. İşin komikliğine bakın ki, davanın müdahillerinden biri Diyarbakır Cezaevi'nden duruşmaya tanık olarak getirildi. Onu cezaevinden getiren astsubay bizzat o dava­nın sanığıydı. Sanık, tanığı bir cemseye koymuş ve kendisi aleyhine ifade vereceği duruşma salonuna getirmişti. Yolda kimbilir neler neler konuşmuşlardı.

Bu ilginç dava hâlâ sürüyor. Ancak gözlerden epey uzak olduğu, pek muteber olmayan bir coğrafyada sürdüğü ve pek sempatik sayılmayan insanları ilgilendirdiği için diğerleri kadar dikkat çekmiyor.

Oysa "Diyarbakır davası," beyinleri parçalanmış 10 mağduru ve kamu görevlisi 72 sanığıyla yargı tarihimizin en ilginç davalarından biri...

http://www.candundar.com.tr/index.php?Did=307