TMSF 'raf temizliği'ni tamamladı
17.11.2009 - 17:13
TMSF Başkanı Ertürk, batık bankalarla ilgili maliyetin 50 milyar doların üzerinde olduğunu söyledi
İSTANBUL
- Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonu (TMSF) 1994 - 2003 yılları arasında
bankacılık sektöründe yaşanan tasfiye sürecine ışık tutan 'Raf
Temizliği' projesini tamamladı.
Bankacılık sorunlarının sebep ve
sonuçlarının görülmesi ve anlaşılmasına katkı sağlamayı amaçlayan ve iki
yılı aşkın bir süredir 25 kişilik ekiple hazırlanan projede, kamuya
maliyeti 50 milyar doları aşmış ve Fon'a devredilen 25 banka ele alındı.
Batan
bankalarla ilgili 50 bin evrak, 7 bin doküman ve çok sayıda banka
raporunun ele alındığı proje kapsamında her banka için ayrı bir kitap
hazırlandı ve bankaların çözümleme süreçleri kronolojik olarak tüm
detaylarıyla incelendi.
Projeyle, Fon'un özellikle 2000-2001
yıllarındaki faaliyetlerinde ağırlıklı bir yere sahip olan sorunlu banka
çözümleme sürecinin "idari", "hukuki", "mali yönleri ele alınıyor.
Kitaplarda
ilk olarak, bankaların Fona devir sebepleri ve kullanılan istismar
yöntemleri anlatılırken, sonrasında çözümleme ve geri kazanım
faaliyetleri, mali bünyelerini rehabilite etme, satış, devir ve
birleştirme gibi çözümleme adımları ve hukuki süreçleri ortaya
konuluyor.
Ertürk: Maliyet 50 milyar doların üzerinde
Tasarruf
Mevduat Sigorta Fonu (TMSF) Başkanı Ahmet Ertürk, projenin toplam
maliyetinin 435 bin lira olduğunu, bunun 180 bin lirasının baskı, 140
bin lirasının tasarım, 115 bin lirasının dizgi, editörlük ve diğer
masrafları içerdiğini kaydetti.
TMSF Başkanı, bankacılık
sisteminin 1994'ten 2003 yılına kadarki dönemde Türkiye ekonomisine
hasarı konusunda; "Bankalara 30 milyar dolara ulaşan bir kaynak
aktarılmış. Bu, faizlendirilmesi halinde ve tabii kur düzeyine bağlı
olarak 50 milyar dolar ile 65 milyar dolar arasında değişen bir rakama
ulaşmakta" değerlendirmesini yaptı.
Hazine'den kullanılan
kaynağın Hazine tarafından Fon'un borçlu olduğu şeklinde kayıtlara
geçtiğini ancak, yeni düzenlemeyle bunun, Fon'un borcu şeklinde kayda
alınmadığını anlatan Ertürk, "TMSF'nin borcu olarak gösterilen rakam
yasayla silindi. Bu çıkarılan rakam, 90 milyar lira, o günkü kurla
yaklaşık 65 milyar dolara tekabül ediyor" dedi.
Ertürk, üst
sınırın, 65 milyar dolar olduğunu ancak Hazinenin uyguladığı değil,
"makul piyasa faiz" oranlarının uygulanmasıyla belki 50 milyar dolar
düzeyinde maliyet ortaya çıktığının söylenebileceğini bildirdi.
http://www.dunya.com/haber.asp?id=68524
17 Kasım 2009 Salı
12 Kasım 2009 Perşembe
Başıyla Cop Kıranlar
10 Savunmasız tutukluyu, karanlık bir koridorda beyinlerinde demir
çubuklar kırarak öldürdükleri için tam 72 kamu görevlisi yargılanıyor.
Aynı olaydan sağ kurtulmayı başaran tutuklular ise "başlarıyla copları
kırdıkları için" "devlet malına zarar vermekten" mahkemelik. Bugün, o
katliamın 2. yıldönümü.
Yer: Diyarbakır E Tipi Kapalı Cezaevi... Tarih: 24 Eylül 1996... Saat: 11.00...
Görüş günüydü o gün... 33 tutuklu, yakınlarını görebilmek için cezaevi ana koridorunda beklemeye koyuldular. Her görüşte aileleri yiyecek getirir, onlar da bu yiyecekleri leğenlere doldurup içeri taşırlardı. O gün bu amaçla arkadaşlarından leğen istediler. Ama bu kez başgardiyanın muhalefetiyle karşılaştılar. Başgardiyan "Yasak ulan" diye bağırd.ı Bunun üzerine ulan deyip dememe tartışması çıktı ve kısa sürede iş, yumruklu kavgaya dönüştü. Başgardiyan, ''Siz şimdi görürsünüz" deyip uzaklaştı.
Kapılar kapatıldı ve 33 tutuklu cezaevinin 4. Şebeke diye adlandırılan bölümünde endişeyle beklemeye başladılar. Dışarıda görüş için yakınları bekliyordu ama ne görüş izni alabiliyor ne de koğuşlarına gönderiliyorlardı. Bu korku dolu bekleyiş üç saatten fazla sürdü. Sonunda, saat 15.00 sıralarında bekleştikleri koridorun bir tarafından Çevik Kuvvet'e mensup polisler daldı içeri, diğer tarafından ise hapishanede görevli askerler... Ellerinde coplar ve demir çubuklar vardı.
O an koridorda korkunç bir dayak seansı başladı.
Seans bittiğinde, koridordaki kan gölünde yüzenlerden dokuzunun beyinlerine aldıkları darbelerden öldükleri saptandı. 24 tutuklu ise ağır yaralıydı. Yaralılardan biri doktorun "şevkine engel yoktur" raporu ile cezaevinden yaralı olarak çıktığı halde hastaneye ölü olarak girdiği için, akşam toplam ölü sayısı 10'a yükseldi.
Bu tutuklulardan bir kısmının, olaydan sonra çekilmiş fotoğraflarını gördüm.
Bir daha bakabileceğimi sanmıyorum.
Olay iki yıl önce basına "tutuklular arasında çıkan bir kavga" olarak yansımıştı. Sonra bunun pek acemice bir yalan olduğu anlaşılmış ve haber, "erkek tutukluların bayan tutuklularla görüşmek istemeleri ve bu amaçla cezaevi yöneticilerine saldırmaları üzerine çıkan arbede" şeklinde düzeltilmişti. Ama devreye TBMM Araştırma Komisyonu'nun da girmesiyle işin aslı çabuk anlaşıldı ve 72 kamu görevlisi hakkında "zaruri sınırları aşarak faili gayri muayyen şekilde adam öldürmek"ten dava açıldı.
Cezaevlerinde yaşanmış en vahşi katliamlardan biri olan bu olay ve Türkiye'de en çok kamu görevlisinin yargılandığı bu dava, nedense basında ve kamuoyunda hiç ilgi görmedi. Oysa olay da, dava da Türkiye'de cezaevleri ve infaz sistemine ilişkin ibretlik sahnelerle dolu...
İddianamedeki (utanç verici) tabirle tutuklulardan 10 "tane"sinin hayatını kaybettiği bu olayda henüz tutuklu sanık yok. İki yıl içinde sanıkların ifadeleri bile tamamlanamadı. Buna karşın müştekiler hakkında açılan soruşturma hızla bitirildi.
"O da ne" diyeceksiniz.
İnanması zor ama, olay sırasında kafalarında demir çubuklar kırılan tutuklular hakkında "kamu malına zarar vermek ve görevli memura mukavemet”ten kamu davası açıldı; "copları kafalarıyla kırmaktan" yargılanıyorlar.
Sanıklara gelince:
36 asker, 29 polis ve yedi cezaevi görevlisinden oluşan 72 sanıktan bir kısmı terhis, bir kısmı tayin olmuş durumda. Bazılarının ise terfi ettirildiği geçen duruşmalardan birinde anlaşıldı. İşin komikliğine bakın ki, davanın müdahillerinden biri Diyarbakır Cezaevi'nden duruşmaya tanık olarak getirildi. Onu cezaevinden getiren astsubay bizzat o davanın sanığıydı. Sanık, tanığı bir cemseye koymuş ve kendisi aleyhine ifade vereceği duruşma salonuna getirmişti. Yolda kimbilir neler neler konuşmuşlardı.
Bu ilginç dava hâlâ sürüyor. Ancak gözlerden epey uzak olduğu, pek muteber olmayan bir coğrafyada sürdüğü ve pek sempatik sayılmayan insanları ilgilendirdiği için diğerleri kadar dikkat çekmiyor.
Oysa "Diyarbakır davası," beyinleri parçalanmış 10 mağduru ve kamu görevlisi 72 sanığıyla yargı tarihimizin en ilginç davalarından biri...
http://www.candundar.com.tr/index.php?Did=307
Yer: Diyarbakır E Tipi Kapalı Cezaevi... Tarih: 24 Eylül 1996... Saat: 11.00...
Görüş günüydü o gün... 33 tutuklu, yakınlarını görebilmek için cezaevi ana koridorunda beklemeye koyuldular. Her görüşte aileleri yiyecek getirir, onlar da bu yiyecekleri leğenlere doldurup içeri taşırlardı. O gün bu amaçla arkadaşlarından leğen istediler. Ama bu kez başgardiyanın muhalefetiyle karşılaştılar. Başgardiyan "Yasak ulan" diye bağırd.ı Bunun üzerine ulan deyip dememe tartışması çıktı ve kısa sürede iş, yumruklu kavgaya dönüştü. Başgardiyan, ''Siz şimdi görürsünüz" deyip uzaklaştı.
Kapılar kapatıldı ve 33 tutuklu cezaevinin 4. Şebeke diye adlandırılan bölümünde endişeyle beklemeye başladılar. Dışarıda görüş için yakınları bekliyordu ama ne görüş izni alabiliyor ne de koğuşlarına gönderiliyorlardı. Bu korku dolu bekleyiş üç saatten fazla sürdü. Sonunda, saat 15.00 sıralarında bekleştikleri koridorun bir tarafından Çevik Kuvvet'e mensup polisler daldı içeri, diğer tarafından ise hapishanede görevli askerler... Ellerinde coplar ve demir çubuklar vardı.
O an koridorda korkunç bir dayak seansı başladı.
Seans bittiğinde, koridordaki kan gölünde yüzenlerden dokuzunun beyinlerine aldıkları darbelerden öldükleri saptandı. 24 tutuklu ise ağır yaralıydı. Yaralılardan biri doktorun "şevkine engel yoktur" raporu ile cezaevinden yaralı olarak çıktığı halde hastaneye ölü olarak girdiği için, akşam toplam ölü sayısı 10'a yükseldi.
Bu tutuklulardan bir kısmının, olaydan sonra çekilmiş fotoğraflarını gördüm.
Bir daha bakabileceğimi sanmıyorum.
Olay iki yıl önce basına "tutuklular arasında çıkan bir kavga" olarak yansımıştı. Sonra bunun pek acemice bir yalan olduğu anlaşılmış ve haber, "erkek tutukluların bayan tutuklularla görüşmek istemeleri ve bu amaçla cezaevi yöneticilerine saldırmaları üzerine çıkan arbede" şeklinde düzeltilmişti. Ama devreye TBMM Araştırma Komisyonu'nun da girmesiyle işin aslı çabuk anlaşıldı ve 72 kamu görevlisi hakkında "zaruri sınırları aşarak faili gayri muayyen şekilde adam öldürmek"ten dava açıldı.
Cezaevlerinde yaşanmış en vahşi katliamlardan biri olan bu olay ve Türkiye'de en çok kamu görevlisinin yargılandığı bu dava, nedense basında ve kamuoyunda hiç ilgi görmedi. Oysa olay da, dava da Türkiye'de cezaevleri ve infaz sistemine ilişkin ibretlik sahnelerle dolu...
İddianamedeki (utanç verici) tabirle tutuklulardan 10 "tane"sinin hayatını kaybettiği bu olayda henüz tutuklu sanık yok. İki yıl içinde sanıkların ifadeleri bile tamamlanamadı. Buna karşın müştekiler hakkında açılan soruşturma hızla bitirildi.
"O da ne" diyeceksiniz.
İnanması zor ama, olay sırasında kafalarında demir çubuklar kırılan tutuklular hakkında "kamu malına zarar vermek ve görevli memura mukavemet”ten kamu davası açıldı; "copları kafalarıyla kırmaktan" yargılanıyorlar.
Sanıklara gelince:
36 asker, 29 polis ve yedi cezaevi görevlisinden oluşan 72 sanıktan bir kısmı terhis, bir kısmı tayin olmuş durumda. Bazılarının ise terfi ettirildiği geçen duruşmalardan birinde anlaşıldı. İşin komikliğine bakın ki, davanın müdahillerinden biri Diyarbakır Cezaevi'nden duruşmaya tanık olarak getirildi. Onu cezaevinden getiren astsubay bizzat o davanın sanığıydı. Sanık, tanığı bir cemseye koymuş ve kendisi aleyhine ifade vereceği duruşma salonuna getirmişti. Yolda kimbilir neler neler konuşmuşlardı.
Bu ilginç dava hâlâ sürüyor. Ancak gözlerden epey uzak olduğu, pek muteber olmayan bir coğrafyada sürdüğü ve pek sempatik sayılmayan insanları ilgilendirdiği için diğerleri kadar dikkat çekmiyor.
Oysa "Diyarbakır davası," beyinleri parçalanmış 10 mağduru ve kamu görevlisi 72 sanığıyla yargı tarihimizin en ilginç davalarından biri...
http://www.candundar.com.tr/index.php?Did=307
16 Eylül 2009 Çarşamba
Günümüz Demokrasisi
Günümüz demokrasisi, (eskisinden farklı olarak) çoğunluk tahakkümüne
değil, azınlıkta kalan görüşlerin, zümrelerin, yaşam biçimlerinin
korunması ve hepsinin uyum içinde birarada yaşatılması fikrine dayanır.
http://www.candundar.com.tr/index.php?Did=10422
http://www.candundar.com.tr/index.php?Did=10422
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)